Przejdź do głównej zawartości

w ramach wstępu


...do wielkiego powrotu szarości...jak i w ramach równoległego planu wykorzystywania zapasów powstał kolejny spontaniczny, ekspresowy i krótkometrażowy projekt – tym razem już w wydaniu szarym:


z małego kłębka szarej alpaki drospa, którego i tak została mi połowa postanowiłam wydziergać mitenki;
za  motyw główny posłużył mi niebanalny wzór skarpetek Kalajoki


z powodu długiego włosa alpaki ten urokliwy wzór nie jest zbyt czytelny – bardzo mi jednak pasował do formy mitenek...a i dzierganie jersey'u wydawało mi się zbyt nudne...


do wykończenia elastycznego  ściągacza użyłam  znanej już włoskiej metody igłowej; dla uzyskania podobnego efektu przy nabieraniu oczek sięgnęłam również do włoskiej metody – oczka ściągacza układają się identycznie jak przy igłowym zakończeniu; przez wspomnianą charakterystykę użytej włóczki niestety nie jest to zbyt widoczne – o jednym mogę zapewnić obie metody są równie elastyczne.




 ...a i pomimo braku palców mitenki są niezwykle ciepłe...to też już przetestowałam:)



Komentarze

  1. piękny ten wzorek a mitenki urokliwe:-)))

    pozdrawiam
    ma

    OdpowiedzUsuń
  2. Przepiękne! Mega klasyczne, a jednocześnie niesamowicie urokliwe! Już sobie zapisałam wzorek na skarpetki! Uwielbiam takie :) Dzięki! No i znowu dzięki Tobie mam co robić pod względem technicznym... ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. śliczne, jak wszystko co prezentujesz na blogu :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Mitenki za mną chodzą, a teraz to już muszę je zrobić! Bardzo stylowo wyglądają! Pozdrawiam Cię, miłego weekendu!

    OdpowiedzUsuń
  5. Bardzo mi się podoba ten wzór. Nadaje im uroku:). Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  6. Piękne, choć szare ;) Urok prostoty to jest to!

    OdpowiedzUsuń
  7. Są przepiękne! Ja do tej pory odnosiłam się z rezerwą do mitenek, bo wydawało mi się, że nie będzie w nich ciepło. Aż wydziergałam swoje pierwsze mitenki i - tak się zaczęła moja fascynacja nimi - teraz robię kolejną parę :) Zauważyłam w sklepach odzieżowych modę na noszenie rękawiczek w jednym a mitenek na nich w drugim kolorze.
    Pozdrawiam,
    Asia

    OdpowiedzUsuń
  8. Ja jeszcze nie robiłam mitenek, ale właśnie czekam na włóczkę i chyba wreszcie nadejdzie ten czas. A Twoje są piękne, a kolor jeszcze piękniejszy. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  9. Dziękuję za pochwały mitenek:) moich pierwszych zresztą - i miałam podobne odczucia jak Wasze zanim się na nie zdecydowałam...okazuje się, że zupełnie niepotrzebnie:)
    Miłego tygodnia:)

    OdpowiedzUsuń
  10. cudny jest ten falisty wzorek!

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

szary

To też kolor.
Fakt iż fizycznie powstaje z mieszaniny barw powoduje, że nie da się go wystawić po za zbiór określany ogólnie powyższym mianem.
Takie przynajmniej jest moje stanowisko w tej kwestii.
W związku z nieocenionym bogactwem jakie ów kolor ze sobą niesie często (może nazbyt często....) znajduje swoje zastosowanie w moich dzianinach.
I może być uznawany za nijaki, bez wyrazu, pozbawiony nośnika emocjonalnego to i tak na długo będzie moim kolorem przewodnim.
Tak również było w przypadku tego projektu: nie umiałam go sobie wyobrazić inaczej jak w szarości właśnie: spowodował to przede wszystkim prosty, zastosowany w nienachalnej ilości ale bardzo wyrazisty wzór strukturalny, dopełniony splotem lewych oczek, które bardzo mnie urzekły...
I choć nie jestem zdecydowaną wielbicielką otwartych kardiganów ten zaabsorbował mnie prostym bogactwem połączenia wspomnianych motywów....to swoiste zaprzeczenie w mojej ocenie w pełni oddaje uroki tego projektu:

thessaly Hani Maciejewskiej…

lubię

Bardzo lubię się opatulić, bo jestem raczej zmarźlakiem.
W jesienne (wziąwszy pod uwagę ciepło ostatnich dni powinnam napisać: w chłodne) wieczory lubię zarzucić na siebie ciepłą chustę, przywdziać alpakowy sweter, a nóżki wsunąć w wełniane skarpetki, które jakiś czas temu stały się nieodzownym elementem docieplającym.
Naturalne właściwości wełny pozwalają osiągnąć taki poziom wewnętrznego ogrzania, który jest    stały i nienachalny, niepowodujący potów i duszności, taki jaki ja lubię najbardziej...

Miłośniczką wełnianych chust i swetrów jestem od dawna, ale stosunkowo od niedawna doceniam tę krótkometrażową formę dzianą jaka są skarpetki. Cała historia mojego dziergania skutecznie nie uwzględniała tej dziedziny dziewiarstwa biorąc ją za obciachową i niegustowną po prostu. Wraz z pojawieniem się na rynku różnorakich – nieprzeciętnych włóczek skarpetkowych i tysiąca ciekawych wzorów na ravelry  przełamałam bariery. Teraz dziergam skarpetki raz na jakiś czas...już nie tylko dla siebie,…

jeden

...pierwszy i nie ostatni:)
...u k o ś n i k:




...długo się do niego zbierałam (...co niestety stało się normą); a jak się już zebrałam to stosunkowo długo nie mogłam przebrnąć przez tą prostą technikę...pomimo trudności efekt końcowy zadowalający – zdecydowanie pobudzający kolorystyczne fantazje...więc i ukośniki będą kolejne



wykonany z koralików toho 11/0 – z a r e z e r w o w a n y