Przejdź do głównej zawartości

wieczorne przygody z szydełkiem



...i niewielki efekt:


...bo pojawiło się nagłe zapotrzebowanie na nowy brelok, z listy dostępnych na rynku produktów niewiele mi pasowało (a trzeba przyznać, że nawet w wyborze tak mało istotnego gadżetu jestem istotnie wybredna...); więc zafascynowana na nowo odkrytymi urokami szydełka trafiłam na My Tiny Bunny
by Irene Strange i postanowiłam go spożytkować...
 

Użyłam podwójnej nitki włoczki Zephir, której małe resztki zaplątały się gdzieś na dnie dziewiarskiego kosza, trochę muliny i jeszcze mnie brązowego Dropsa  Delight no i trochę watoliny do nadania kształtu.... Wszystko w całości jest znacznie mniejsze od oryginału -mniej więcej wielkości klucza, co bardzo mnie cieszy...klucze same w sobie nie należą do form najmniejszych w torebce więc po co jeszcze je dodatkowo obciążać. Nie trzeba chyba wspominać, że ten mały Tiny pozwala na wielkie interpretacje kolorystyczne...choć ja jak zwykle pozostałam prawie monochromatyczna.

Tak czy inaczej bardzo go już polubiłam...






Dziękuję za wszystkie pomocne komentarze pod moim poprzednim postem - metody odfilccowywnia jeszcze nie przetestowałam, jak tylko ją przeprowadzę zdam relację z efektów...cieszę się już jednak, że dla moich merynosów jest jakaś szansa...
wszystkim życzę miłego weekendu!




Komentarze

  1. Jest prześwietny! Teraz klucz na pewno się nie zgubi :-) Przynajmniej ja tak mam, że jak podczepię jakiegoś zwierzaka, to i łatwiej w torbie go wyłowić:-)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

szary

To też kolor.
Fakt iż fizycznie powstaje z mieszaniny barw powoduje, że nie da się go wystawić po za zbiór określany ogólnie powyższym mianem.
Takie przynajmniej jest moje stanowisko w tej kwestii.
W związku z nieocenionym bogactwem jakie ów kolor ze sobą niesie często (może nazbyt często....) znajduje swoje zastosowanie w moich dzianinach.
I może być uznawany za nijaki, bez wyrazu, pozbawiony nośnika emocjonalnego to i tak na długo będzie moim kolorem przewodnim.
Tak również było w przypadku tego projektu: nie umiałam go sobie wyobrazić inaczej jak w szarości właśnie: spowodował to przede wszystkim prosty, zastosowany w nienachalnej ilości ale bardzo wyrazisty wzór strukturalny, dopełniony splotem lewych oczek, które bardzo mnie urzekły...
I choć nie jestem zdecydowaną wielbicielką otwartych kardiganów ten zaabsorbował mnie prostym bogactwem połączenia wspomnianych motywów....to swoiste zaprzeczenie w mojej ocenie w pełni oddaje uroki tego projektu:

thessaly Hani Maciejewskiej…

lubię

Bardzo lubię się opatulić, bo jestem raczej zmarźlakiem.
W jesienne (wziąwszy pod uwagę ciepło ostatnich dni powinnam napisać: w chłodne) wieczory lubię zarzucić na siebie ciepłą chustę, przywdziać alpakowy sweter, a nóżki wsunąć w wełniane skarpetki, które jakiś czas temu stały się nieodzownym elementem docieplającym.
Naturalne właściwości wełny pozwalają osiągnąć taki poziom wewnętrznego ogrzania, który jest    stały i nienachalny, niepowodujący potów i duszności, taki jaki ja lubię najbardziej...

Miłośniczką wełnianych chust i swetrów jestem od dawna, ale stosunkowo od niedawna doceniam tę krótkometrażową formę dzianą jaka są skarpetki. Cała historia mojego dziergania skutecznie nie uwzględniała tej dziedziny dziewiarstwa biorąc ją za obciachową i niegustowną po prostu. Wraz z pojawieniem się na rynku różnorakich – nieprzeciętnych włóczek skarpetkowych i tysiąca ciekawych wzorów na ravelry  przełamałam bariery. Teraz dziergam skarpetki raz na jakiś czas...już nie tylko dla siebie,…

jeden

...pierwszy i nie ostatni:)
...u k o ś n i k:




...długo się do niego zbierałam (...co niestety stało się normą); a jak się już zebrałam to stosunkowo długo nie mogłam przebrnąć przez tą prostą technikę...pomimo trudności efekt końcowy zadowalający – zdecydowanie pobudzający kolorystyczne fantazje...więc i ukośniki będą kolejne



wykonany z koralików toho 11/0 – z a r e z e r w o w a n y