Przejdź do głównej zawartości

szkocka śliwka


...czyli zakończyłam niezwykle mozolną dzianinę...paradoksalnie łatwą i nieskomplikowaną formalnie:

...t a k i ż a r c i k, ale do rzeczy:



Formę ogólną  wymyśliłam na własne potrzeby, opierając się na wzorze rombów inspirowanych szkockimi żakardami ale w wersji monochromatycznej opartej na różnicach strukturowych prawych i lewych oczek; wzór ten zaczerpnęłam z książki Mary Webb Robótki na drutach.
Całość wykonana z niecałych 300g śliwkowej Virginii na drutach nr 2. Forma kroju to reglan robiony od góry  z uwzględnieniem podkroju dekoltu, który wykonany został za pomocą rzędów skróconych. Rękawy formowałam dodając po dwa oczka najpierw w co drugim rzędzie do czasu uformowania dekoltu, potem w po dwa oczka w co czwartym rzędzie; w częściach przodu i tyłu dodawałam niezmiennie po dwa oczka w co drugim rzędzie.



Początkowo planowałam, że powstanie opis ale popełniłam kilka błędów: stosowanie techniki rzędów skróconych przy jednorodnej strukturze dzianiny nie jest zbyt trudne, ale żeby nie było zbyt łatwo wymyśliłam sobie wzór i już nie było tak prosto....bo jak w matematyce wszytko musi się zgadzać....po przerobieniu znacznej części tego sweterka okazało się, że się nie zgadza - wzór rękawów nie jest symetryczny, co niosło ze sobą brak symetryczności rękawa przy jego zwężaniu....

...tak więc opis nie powstał, i chyba nie powstanie...bo nie umiałabym tego wszystkiego klarownie przenieść na papier; moje notatki raczej przypominają równanie z tysiącem niewiadomych i już sama nie wiem ile razy korygowałam owe niewiadome....sumując to wszystko z kilkukrotnym pruciem.....sami rozumiecie...




Abstrahując od tego śliwkowego mozołu odkryłam pocieszający fakt, że zupełnie niechcący wstrzeliłam się dzianinowe trendy prezentowane przez kim hargreaves....może nie do końca w formie ale bardzo podobnie w strukturze.


....spieszę do kolejnych wymarzonych realizacji,choć zaczynam wątpić w swoja wydajność....czy Wam też tak niesamowicie ucieka czas?...zupełnie przestałam go ogarniać....

Dziękując za odwiedziny, życzę wszystkim m i ł e g o  t y g o d n i a!




Komentarze

  1. No cóż, wyrazy najwyższego uznania, robić na wykałaczkach to już coś... :)) Pięknie w nim wyglądasz :))

    OdpowiedzUsuń
  2. Efekt wart był zachodu - powstał bardzo ładny ciuszek.

    OdpowiedzUsuń
  3. te "dwójki" to mnie dobiły ;)
    ale masz świetne zdjęcia!

    OdpowiedzUsuń
  4. tak, tak niby latwo, ale jak efektownie :) ..i bardzo ladnie Ci w tym sweterku :-)

    OdpowiedzUsuń
  5. ładniutki ,ja zaczęłam sweterek na trójeczkach i boje się że przy mnich umrę ,a Twój na dwójeczkach robiony -chylę czoła

    OdpowiedzUsuń
  6. Sweterek wyszedł super i pięknie w nim wyglądasz!

    OdpowiedzUsuń
  7. Podziwiam dzierganie na dwójkach,to prawie zapałki!A sweterek cudo,pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  8. Mnie ta śliwka zachwyciła, dopracowana taka.
    Też jestem na etapie kombinowania jak by tu za pomocą rzędów skróconych fajny dekolt zrobić...

    OdpowiedzUsuń
  9. świetna! świetna! po trzykroć - świetna!
    a jaki piękny wyszedł Ci kształt dekoltu!!

    strasznie mi się przez Ciebie fioletów zachciało...

    OdpowiedzUsuń
  10. Bardzo dziękuję za uznanie mojego fioletowego tworu; przyznam, że dzierganie na "dwójkach" to rzeczywiście zniechęcające założenie ale przy moim niezbyt ścisłym sposobie dziergania nie mogłam tej dzianiny robić na grubszych drutach bo by się po prostu rozlazła...
    W kwestii dekoltu to formowałam go od części rękawów ku przodowi "zawracając" w co czwartym oczku, gdy na przedniej części pozostało kilkanaście oczek zaczęłam przerabiać już na okrągło - czy to enigmatyczne wyjaśnienie komuś pomoże - nie wiem, ale pamiętajcie, że tyczy się "dwójek"...
    Dziękuję za pochwałę zdjęć...bo to też nie lada wyzwanie.
    Wszystkim życzę miłego tygodnia!

    OdpowiedzUsuń
  11. Czasami proces twórczy musi boleć;) Sweterek podoba mi się szalenie i równie mocno zżera mnie zazdrość, bo druty pozostają dla mnie czarną magią;)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

wiosna

...
to zazwyczaj piękny, ciepły, słoneczny czas rozkwitu...
Ta obecna postanowiła nam raczej nie dogadzać – przenikający chłód wiatru, deszczu i śniegu; czasem słońce które improwizuje ciepło...przynajmniej w przestrzeniach nadmorskich.
Astronomiczne uwarunkowanie sprzyja wprawdzie wzrostowi ale mizerną daje pociechę.
Jako gatunek uzależniony od ciepła promieni słonecznych i wszelkich dóbr za tym idących popadam w lekką irytację i nie znajduję pocieszenia w niczym innym – wszystkie moje pozaczynane dzianiny jakby się sprzysięgły popadając w przepaść niepowodzeń...no n i c  m i  n i e  w y c h o d z i!


Prucie goni prucie, pomysły przelatują popędzane niezdecydowaniem a czas znika błyskawicznie w mikroświecie poplątanych nitek.
Pozostaje przeczekać?
Innego pomysłu nie mam.
Znikam więc na trochę czekając nie/cierpliwie na jeden mały sukces...

Dziękuję za komplementy poprzedniego – niedziewiarskiego wpisu, który miał być inspiracją  zwrotną – mam wiele wdzięczności za motywujące mnie Wa…

w końcu...

Nadeszła wiosna.
Może i nawet wczesne lato, które rozpieszcza nas ciepłem słonecznego blasku.

W końcu jest ciepło.

W końcu też udało mi się skończyć dziejący się zbyt długo i z dozą niepowodzeń prosty – acz nie prostacki kardigan.
Kupiłam projekt, wybrałam włóczkę i zaczęłam dziergać....stosunkowo dawno temu....
Bezkres dżerseju na cienkich drutach dzieje się powoli, więc gdy po skończeniu całość korpusu okazało się, że nie trafiłam z wymiarem otworów na rękawy to sami rozumiecie delikatne rozczarowanie jakie mnie ogarnęło. Próbowałam sztukować, dzielić i markować nietrafioną część swetra  – bezskutecznie; bo im bardziej proces kombinacji technicznych nabierał tempa tym większe rozbieżności ukazywały się moim oczom..
Sprułam.
Kolejne podejście okazało się porażką do kwadratu bo popełniłam ten sam błąd w tym samym miejscu....byłam już wtedy bliska rezygnacji uświadamiając sobie ilość godzin jakie zmarnowałam!
Ów czas nie pozostawił mnie jednak obojętnej i dał mi podstawową mobilizacj…

przecinki, średniki, pauzy....itp

Przeprowadzając spontaniczną rewolucję blogową zauważyłam znaczącą rozbieżność w istotnych treściach jakie ze sobą ów blog niesie: w pierwotnym założeniu miał prezentować szeroki zakres manualnej działalności jaka wówczas pochłaniała mój wolny czas – zaczęłam od haftu krzyżykowego, na który już dzisiaj szkoda mi czasu! Przez te kilka lat od tamtej pory  włóczki i druty skutecznie wypchnęły pozostałe moje "zainteresowania" na margines...choć w planach gdzieś jeszcze znajduję dla nich skrawek miejsca to już w realizacji ujawniają się raczej jak muszą. Szyję gdy potrzebuję – i tu raczej stronię od ubiorów. Rozwijające się wciąż formy dziewiarstwa tak bardzo mnie pochłonęły iż rozważałam nawet zmianę tytułu bloga....ale zmieniłam tylko opis, dając moim zamierającym fascynacjom chociażby wrażenie bytu;) Ta pozostałość wychowania w atmosferze, że braki majątkowe można nadrobić pracą rąk własnych do tego techniczne przygotowanie plastyczne pozostawia w sobie niezatarty ślad, który…