Przejdź do głównej zawartości

berry muffin



...czyli kolejne przygody z delightem, którego uwielbiam w postaci czystej, nienaruszonej czyli zwiniętej....

tym razem zaczęło się od wyboru formy – miał być budzący moje wszelkie zachwyty entrelac; szczególnie w w wykonaniu mojej drogiej Szwagierki ♥ ...jak i te dobrze znane w wykonaniu Kasi, Makunki i wiele, wiele innych...nagle zachciałam taki mieć
a jeżeli entrelac to wybór dleighta był już oczywisty...
zamówiłam jego big wersję stawiając na kolor...a co tam jak szaleć to szaleć...
zaczęłam

i sprułam, bo bardzo szybko doszłam do wniosku, że to nie moja forma...
podobna prawidłowość pojawiła się w przypadku color affection – uwielbiam ten wzór i jego niemalże wszystkie wersje, ale swój własny sprułam...i nowego nie zamierzam robić...

i co dalej?...wszystko co w tej fantastycznej włóczce wykracza poza formę motka jest dla mnie wyzwaniem – już kiedyś wspominałam, że lubię prawie wszystkie zestawy kolorystyczne jakie proponuje drops ale nie lubię jak układają się w nie/określone pasy (niepotrzebne skreślić)...tak czy inaczej – dla mnie nijakie...

połamałam głowę na wymyślaniu czego chcę, przejrzałam na wszystkie możliwe sposoby mój ulubiony zasobnik inspiracji...i tak oto powstał komin:




wzór: SIMPLE SPRINKLE by Vera Valimaki
włóczka: drops big delight w kolorze jagodowy mufin, w ilości niespełna 3 motków; układ pasków lekko wyreżyserowany:)
druty: 5.0



przedpremierowy pokaz komina w wersji nieskończonej zaowocował mianowaniem go "dywanikiem" przy czym należy podkreślić mało pozytywne skojarzenia tego rzeczownika ♥


w wersji skończonej to ja go uwielbiam ♥
bo jest odpowiednio gruby i miękki, odpowiednio ciepły...no i odpowiednio kolorowy – tu z kolei należy podkreślić świetlistość i wysublimowane przejścia odcieni, których zdjęcia niestety nie oddają...




ten spontaniczny projekt trochę mnie zmęczył – może bardziej zmęczył mnie delight, czas więc reaktywować plan wielkiego powrotu  szarości, który przybiera coraz to nowsze, nieoczekiwane dla mnie formy....czyli znów będzie inaczej niż być miało:)






Komentarze

  1. i ci wyszło całkiem fajnie :-)

    OdpowiedzUsuń
  2. Cukiereczek! Bardzo, bardzo udany i śliczne zdjęcia :) Ja za entrelakiem nie szaleję również. Zrobić zrobiłam, umiem i na razie wystarczy :) Aż się cieplej robi patrząc na te fotki! Pozdrawiam Cię więc bardzo ciepło!

    OdpowiedzUsuń
  3. Podpisuję się czterema kończynami... mam dokładnie takie same odczucia - wlóczki mają genialne kolory, cudownie układające się w motkach, a potem wyrób gotowy totalnie mnie rozczarowuje. Tymczasem wyreżyserowane paseczki w "dywaniku" bardzo mi się podobają, zabieg udał Ci się znakomicie :))

    OdpowiedzUsuń
  4. Jest idealny, niezwykły, naprawdę wyjątkowy! Wspaniale zapanowałaś nad tymi pasami :) Ja za entrelakiem nie przepadam. Spróbowałam i ... chyba nie prędko do niego wrócę... ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. Idealny fason, wzór dla tych kolorów.

    OdpowiedzUsuń
  6. Ja Ci się nie dziwię, że uwielbiasz ten komin. Jest świetny :)

    OdpowiedzUsuń
  7. " Dywanik" i owszem prezentuje się całkiem ładnie. Piękne kolory, starannie dobrane w paski... najważniejsze by "dywanik" dobrze Ci służył, otulał i chronił przed chłodem...Ładnie Ci w nim :) ...

    OdpowiedzUsuń
  8. ale przytulny!
    czaję się na delight'a, mam chęć na sweter w stylu "swetrów Doroty" i Twój komin jeszcze wzmógł mój apetyt na tę wełnę...
    Piękne zdjęcia!
    pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Śliczny:) A faktycznie, reżyseria służy delight'owi!

    OdpowiedzUsuń
  10. Kolory są mega pozytywne, taki pozytywny akcent na zimę, poprawiacz humoru, który dodatkowo grzeje ;)

    OdpowiedzUsuń
  11. Dziękuję za miłe komentarze:) mogę dodać, że energetyzujące kolory delight'a nie tylko ocieplają wizerunek ale jakość tej włoczki jest niezwykle ciepła:)

    ...a Dorota ma naprawdę świetne wyczucie delighta:)

    Dziękuję wszystkim i pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

szary

To też kolor.
Fakt iż fizycznie powstaje z mieszaniny barw powoduje, że nie da się go wystawić po za zbiór określany ogólnie powyższym mianem.
Takie przynajmniej jest moje stanowisko w tej kwestii.
W związku z nieocenionym bogactwem jakie ów kolor ze sobą niesie często (może nazbyt często....) znajduje swoje zastosowanie w moich dzianinach.
I może być uznawany za nijaki, bez wyrazu, pozbawiony nośnika emocjonalnego to i tak na długo będzie moim kolorem przewodnim.
Tak również było w przypadku tego projektu: nie umiałam go sobie wyobrazić inaczej jak w szarości właśnie: spowodował to przede wszystkim prosty, zastosowany w nienachalnej ilości ale bardzo wyrazisty wzór strukturalny, dopełniony splotem lewych oczek, które bardzo mnie urzekły...
I choć nie jestem zdecydowaną wielbicielką otwartych kardiganów ten zaabsorbował mnie prostym bogactwem połączenia wspomnianych motywów....to swoiste zaprzeczenie w mojej ocenie w pełni oddaje uroki tego projektu:

thessaly Hani Maciejewskiej…

jeden

...pierwszy i nie ostatni:)
...u k o ś n i k:




...długo się do niego zbierałam (...co niestety stało się normą); a jak się już zebrałam to stosunkowo długo nie mogłam przebrnąć przez tą prostą technikę...pomimo trudności efekt końcowy zadowalający – zdecydowanie pobudzający kolorystyczne fantazje...więc i ukośniki będą kolejne



wykonany z koralików toho 11/0 – z a r e z e r w o w a n y



lubię

Bardzo lubię się opatulić, bo jestem raczej zmarźlakiem.
W jesienne (wziąwszy pod uwagę ciepło ostatnich dni powinnam napisać: w chłodne) wieczory lubię zarzucić na siebie ciepłą chustę, przywdziać alpakowy sweter, a nóżki wsunąć w wełniane skarpetki, które jakiś czas temu stały się nieodzownym elementem docieplającym.
Naturalne właściwości wełny pozwalają osiągnąć taki poziom wewnętrznego ogrzania, który jest    stały i nienachalny, niepowodujący potów i duszności, taki jaki ja lubię najbardziej...

Miłośniczką wełnianych chust i swetrów jestem od dawna, ale stosunkowo od niedawna doceniam tę krótkometrażową formę dzianą jaka są skarpetki. Cała historia mojego dziergania skutecznie nie uwzględniała tej dziedziny dziewiarstwa biorąc ją za obciachową i niegustowną po prostu. Wraz z pojawieniem się na rynku różnorakich – nieprzeciętnych włóczek skarpetkowych i tysiąca ciekawych wzorów na ravelry  przełamałam bariery. Teraz dziergam skarpetki raz na jakiś czas...już nie tylko dla siebie,…