Przejdź do głównej zawartości

zima


...nie nadchodzi
...jest ciepło
...można powiedzieć wiosennie

powstał więc wiosenny ukośnik








...i dla odmiany całkiem elegancki










m i ł e g o   w e e k e n d u życzę wszystkim odwiedzającym:)


Komentarze

  1. Wszystkie piękne! Beaz wyjątku!!!!

    OdpowiedzUsuń
  2. Wiosenny absolutnie piękny. Szkoda, bo mam 16 cm w nadgarstku i pewnie się okaże za duża... :(((

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję:)
      Wiosenna ma 18 cm - więc akurat - 2cm luzu przy takiej szerokości jest w sam raz:)

      Usuń
    2. Ja lubię ciasno - nie znoszę jak mi coś lata na ręce :P Od dziecka jestem skrzywiona. Nigdy np. nie chciałam nosić zegarka na bransolecie, za to uwielbiałam te na pasku, bo były regulowane i można było sobie łapkę ścisnąć.. Mama mi kiedyś kupiła śliczny zegarek na imieniny, ale był odrobinę za luźny. Nigdy go nie założyłam :(

      Usuń
    3. każdy lubi inaczej...pozdrawiam:)

      Usuń
  3. Super! Jedna piekniejsza od drugiej

    OdpowiedzUsuń
  4. Witam:)
    Pozdrawiam i dołączam się do powyższych opinii, a od siebie dorzucę dodatkowo zachwyt nad zdjęciami :)

    OdpowiedzUsuń
  5. a jak mozna zostac wlascicielka tego pierwszego ukosnika? :)))

    OdpowiedzUsuń
  6. Cudne sa te kolory w pierwszej i ostatniej - czy to sa Toho? bo jakos nie widzialam takich pieknych kolorow

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję:)
      ...toho - one po prostu zmieniają się w zależności od zestawienia:)

      Usuń
    2. No prosze, a ja juz sie zastanawialam, czy w sklepie, w ktorym kupuje, nie maja wszystkich kolorow... :)

      Usuń
  7. ostatnia już nie do wzięcia bo jest już prawie moja ;-)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

często

czyli o tym jak statystyka obecności wirtualnej przeszła w regres.... Często zajmuje mnie dzierganie. Coraz jednak mniej mam  nieprzerywanego innymi aktywnościami życiowymi dłuższych chwil, w których  mogę się oddać tym relaksującym zabiegom samorealizacji.. O ile jeszcze to leniwe snucie się dzianin przynosi znikome acz namacalne efekty tak kompletnie straciłam te rezerwy czasu, w których mogę je godnie dokumentować.... brak światła albo raczej ograniczone światło w jeszcze bardziej ograniczonej przestrzeni dodatkowo mnie demotywują niwelując podjęcie twórczego wysiłku.... Efekt tego jest taki, że wiele realizacji nie zostało tu pokazanych i pewnie już nie będę do nich wracać....pozostały tylko namiastki z czasu zaprzeszłego: ...to kilka akcesoriów, które trochę bardziej sprecyzowały się w tych kilku zakładkach z cyklu: zrobione na ravelry . Z obiektów poza dziewiarskich powstało kilka biżuteryjnych, większość z nich wydana została bez śladu dokumentacji....

w końcu...

Nadeszła wiosna. Może i nawet wczesne lato, które rozpieszcza nas ciepłem słonecznego blasku. W końcu jest ciepło. W końcu też udało mi się skończyć dziejący się zbyt długo i z dozą niepowodzeń prosty – acz nie prostacki kardigan. Kupiłam projekt, wybrałam włóczkę i zaczęłam dziergać....stosunkowo dawno temu.... Bezkres dżerseju na cienkich drutach dzieje się powoli, więc gdy po skończeniu całość korpusu okazało się, że nie trafiłam z wymiarem otworów na rękawy to sami rozumiecie delikatne rozczarowanie jakie mnie ogarnęło. Próbowałam sztukować, dzielić i markować nietrafioną część swetra  – bezskutecznie; bo im bardziej proces kombinacji technicznych nabierał tempa tym większe rozbieżności ukazywały się moim oczom.. Sprułam. Kolejne podejście okazało się porażką do kwadratu bo popełniłam ten sam błąd w tym samym miejscu....byłam już wtedy bliska rezygnacji uświadamiając sobie ilość godzin jakie zmarnowałam! Ów czas nie pozostawił mnie jednak obojętnej i dał mi podstaw...

historia pewnej włóczki

...a w zasadzie swetra, bo on jest tutaj bohaterem głównym. Zanim jednak wartka akcja jego dziania nastała w czasie leniwie i dość cierpliwie snuła się historia planu drugiego: dawno, dawno temu zakupiłam włóczkę - żadna nowość - ona sama też nie była nowością - sock malabrigo w tajemniczej i pociągającej mieszance kolorów piedras ... w r ó ć !.... pocion - dzięki słusznej uwadze okazało się, że nie tylko kolor trudno zdefiniować ale i nazwę: porządkując informacje: używałam włóczki o nazwie pocion ;) z założenia na sweter - i to jedno od początku zostało niezmienne: zmienna była tylko jego docelowa forma nie wiem czy już wspominałam, że bardzo lubię precelkowe formy włóczki stąd też zwlekam z ich przewijaniem do czasu absolutnej pewności ich przeznaczenia – ta przez ponad rok radowała mnie sowim urokiem... precelki były trzy – początkowo; w tak zwanym międzyczasie sięgnęłam po jeszcze jednego socka (a że jednego, to z przeznaczeniem na "coś" z dodatków)...